¿Nos jubilaremos los ingenieros a los 65?

No Comments

El Gobierno de España acaba de anunciar que se retrasa la edad de jubilación a los 67 (para cobrar la pension máxima) o a los 65 si tienes cotizados 38,5 años. Además quieren que cuenten para la pensión los últimos 25 años, en vez de los 15 como era antes.

A mi me presta jubilarme a los 65, aunque prefería los 62 de Francia, y con la pensión máxima (que vaya a suceder ya es otro tema). Así que por primera vez en mi vida me preocupé de entender como va esto de las pensiones.

Es muy fácil si no entras en excepciones raras y lo he entendido bien (aquí está la fuente oficial):

  1. Se tienen en cuenta tus últimos 15 (a partir de ahora 25) años de cotización para calcular una base reguladora (suma de la base de cotización de los 180 ultimos meses dividido entre 210; vamos, un 85% de tu base de cotización).
  2. Proporcionalmente a los años que hayas cotizado en total te llevas un porcentaje de esa base reguladora.
  3. Como máximo puedes cobrar 2500 (vale, lo he redondeado, pero así queda más claro)

Si mi cálculo no falla, tengo dos opciones:

  1. Cotizar 38,5 años y tener una base reguladora de 2500€ o más
  2. Cotizar x años si mi base reguladora es superior a 2500€, porque al final voy a cobrar como máximo 2500€

Curiosamente no puedes cotizar todo lo que quieras sino que también hay un tope máximo, en este caso 3198€ (ver tablas aquí), lo cual afecta a tu base reguladora, que como máximo puede ser 2916€.

Asumo como prácticamente imposible jubilarse a los 65 con el 100% de la base reguladora en el supuesto de que hayas cotizado 38,5 años, porque seamos sinceros, para un ingeniero es casi utópico. Te tienes que sacar la carrera a curso por año (no encontré datos de si sucede esto pero le doy un 10% de alumnos de máximo en todas las ingenierías), hacerte un Master, porque hoy sin Master no eres nadie, y te pones en más o menos 23 años. Tienes 3,5 años para encontrar un trabajo digno, que te hagan contrato, y empezar a cotizar. En el caso realista de que te tires un par de añitos de más haciendo una ingeniería te pones con 25 años a buscar trabajo. Y para cotizar los 38,5 a los 65 necesitas empezar a los 26,5. Buena suerte :-). Y menos mal que los sindicatos se han tirado encima de la granada por nosotros y han conseguido que el ser becario cuente en el periodo de cotización (gracias Mendez y Toxo por acordaros de nosotros, el I+D del país os hará una estatua).

Por lo tanto tengo que estar en mi supuesto número 2. Supongamos (y es mucho suponer) que eres un ingeniero de 40 años y a esa edad estás en el tope de la cotización. Si no lo estás, siento decirte que la cosa pinta mal. Por lo tanto en tus últimos 25 años vas a cotizar lo máximo. Lo que yo quiero saber es si a los 65 años he alcanzado el máximo de pensión aunque no llegue al 100%.

(180*base_cotizacion)/210 * porcentaje_descuento_años = pension_final

Si asumo que mi base de cotización es la máxima, base_cotización = 3198€

2741 * porcentaje_años = pension_final.

Como se que nunca voy a cobrar más de 2500, el porcentaje_años que me da es 0,91%. Como se reduce un 2% por año en desde el tope oficial (ahora de 65, que pasa a ser 67) correspondería a la edad de 63.

En resumidas cuentas, me podría jubilar a partir de los 63 (que curiosamente pasa a ser la edad mínima de la jubilación anticipada en los supuestos que me permite la ley – ERE, flexible, parcial, etc) con el máximo de mi pensión. Pero para ello tengo que haber tenido la base de cotización máxima en los últimos 25 años.

Conclusión: si eres ingeniero y quieres jubilarte a los 65 cobrando la pensión máxima, lárgate de España ya! Vete a un país donde puedas subir tu sueldo a pasos agigantados para poder volverte a España a los 40 llegando al máximo de la base de cotización.  En España hacer esto mismo te va a costar Dios y ayuda, la cultura empresarial no da para más (y hablo por experiencia propia, no es un farol).

Patriotas en tempos de crise.

1 Comment

O Primeiro Ministro (Taoiseach en gaélico, que é o que se usa aquí) e o seu ministro de economía anunciaban o domingo o que a maioría agardábamos, que Irlanda pedía axuda á UE e ó FMI para un rescate. A crónica dunha morte anunciada.

Aínda que durante toda a semana o goberno negara a existencia de tal negociación, o certo e que a maioría dos irlandeses xa sabía o que lles depararía o futuro.

Todo apuntaba a que a seguinte grande cita sería este mércores, cando se faría o anuncio do plan de austeridade do goberno, pero non chegou tan lonxe. O luns a mediodía, os socios de goberno de Brian Cowen, o Green Party, saíron á palestra. As súas palabras eran claras. O que necesita o país é:

1. Garantir o apoio da UE e o FMI para o plan de rescate

2. Presentar e aprobar o plan de austeridade a catro anos que permita a sostebilidade do estado

3. Aprobar os presupostos para 2011

Podería parecer unha mostra máis de apoio ao goberno, pero nada máis lonxe da realidade. Os verdes garanten o apoio a estas medidas porque cren que é o que é necesario para o país, pero piden eleccións anticipadas para xaneiro.

O Green Party camiña dende hoxe cara a súa tumba política. Non creo que os irlandeses lles perdonen que pertenceran á coalición de goberno que tirou pola borda a soberanía nacional.

Pero hai que darlles crédito; marchan tomando unha decisión difícil e asumindo as consecuencias que de seguro se han derivar das eleccións xerais. Poñer o interese nacional por diante do interese do teu partido é sen dúbida algo ao que non estamos afeitos os que seguimos a politica galega e española.

En España hai moito político que cre que o seu nivel de patriotismo é directamente proporcional ó tamaño da súa bandeira. Están moi equivocados, o patriotismo mídese en accións tomadas para beneficio do pobo. Máis de un debería mirar a Irlanda e aprender das súas accións, pero por favor, non miren todos á vez, que quedamos sen clase política.

A actitude ante a crise

No Comments

A xente cre firmemente na crise, ten adeptos. Os teóricos da crise xúntanse nos bares e debaten afanadamente a cualificación da deuda, sobre a taxa do paro, sobre o que se nos ven enriba e o mal que está todo. Os bares, como sempre, centro neurálxico da discusión dos problemas do país.
Hai que recoñecelo, este país é famoso polo afán de critiqueo, énchesenos a boca de grandes teorías, lidas en diarios de prestixio ou escoitadas nalgún debate na radio. Pero a máxima sempre é a misma: a culpa é do Goberno. E dáme igual que sexa de esquerdas ou de dereitas, que sexa fulano ou mengano o que goberna, a culpa sempre é deles. Esa é a actitude deste país, gastamos enormes cantidades de enerxía criticando a outros e non movemos o cu por nada. E non estou falando de saír á rúa a protestar (que tamén fai falla) senón de aportar solucións. Os españois somos da teoría de que o Estado ten que solucionalo todo. Está socialmente aceptado cobrar parte do soldo en negro (ou B que queda moito máis técnico) e defraudar todo o que se poida; queremos ó Estado so para o que nos convén.
Hai 3 meses emigrei, como xa fixera hai sete anos, a Irlanda, en busca de mellores perspectivas laborais. A xente dicíame que estaba tolo, que Irlanda estaba peor que España, que como se me ocorría. Obviamente non lles fixen caso. Certo é que o que fora o tigre celta ten serios problemas macroeconómicos pero o que non ten é un problema tan grande de actitude. Onte estiven na presentación dun proxecto das dúas grandes universidades de Dublín: a academia da innovación. Durante tres semanas 35 alumnos de doutorado de diversas disciplinas, dende as humanidades ata a arquitectura, pasando polas enxeñerías traballaron con empresas e institucións irlandesas para resolver problemas complexos que se lles plantexaban nestas entidades. O éxito foi rotundo.
Os irlandeses son moi parecidos a nos, pero en vez de quedar no pub a criticar o mal que o fai o goberno do seu país, que tamén o fan de cando en volta, decidiron facer algo para solucionar o problema. Esa ten que ser a actitude ante a crise.
Irlanda ten un problema ben fácil de solucionar, fan falla grandes cantidades de diñeiro para salvar ós bancos. En España hai que cambiar a actitude de 46 millóns de parsiñas. Busca ti diñeiro para iso.

A xente cre firmemente na crise, ten adeptos. Os teóricos da crise xúntanse nos bares e debaten afanadamente a cualificación da débeda, sobre a taxa do paro, sobre o que se nos ven enriba e o mal que está todo. Os bares, como sempre, centro neurálxico da discusión dos problemas do país.

Hai que recoñecelo, este país é famoso polo afán de critiqueo, énchesenos a boca de grandes teorías, lidas en diarios de prestixio ou escoitadas nalgún debate na radio. Pero a máxima sempre é a mesma: a culpa é do Goberno. E dáme igual que sexa de esquerdas ou de dereitas, que sexa fulano ou mengano o que goberna, a culpa sempre é deles. Esa é a actitude deste país, gastamos enormes cantidades de enerxía criticando a outros e non movemos o cu por nada. E non estou falando de saír á rúa a protestar (que tamén fai falla) senón de aportar solucións. Os españois somos da teoría de que o Estado ten que solucionalo todo. Está socialmente aceptado cobrar parte do soldo en negro (ou B que queda moito máis técnico) e defraudar todo o que se poida; queremos ó Estado so para o que nos convén.

Hai 3 meses emigrei, como xa fixera hai sete anos, a Irlanda, en busca de mellores perspectivas laborais. A xente dicíame que estaba tolo, que Irlanda estaba peor que España, que como se me ocorría. Obviamente non lles fixen caso. Certo é que o que fora o tigre celta ten serios problemas macroeconómicos pero o que non ten é un problema tan grande de actitude. Onte estiven na presentación dun proxecto das dúas grandes universidades de Dublín: a academia da innovación. Durante tres semanas 35 alumnos de doutorado de diversas disciplinas, dende as humanidades ata a arquitectura, pasando polas enxeñerías traballaron con empresas e institucións irlandesas para resolver problemas complexos que se lles plantexaban nestas entidades. O éxito foi rotundo.

Os irlandeses son moi parecidos a nos, pero en vez de quedar no pub a criticar o mal que o fai o goberno do seu país, que tamén o fan de cando en volta, decidiron facer algo para solucionar o problema. Esa ten que ser a actitude ante a crise.

Irlanda ten un problema ben fácil de solucionar, fan falla grandes cantidades de diñeiro para salvar ós bancos. En España hai que cambiar a actitude de 46 millóns de parsiñas. Busca ti diñeiro para iso.

Como buscar trabajo si eres altamente cualificado

5 Comments

Soy lo que teoricamente se denomina un trabajador altamente cualificado, es decir, que tengo muchos conocimientos y experiencia en un sector, en mi caso el de la informática.

Ahora que estoy buscando trabajo en Dublín voy a contar las técnicas que yo utilizo:

  1. Investigar el mercado
    • Red de contactos
    • Agencias de colocación
    • Webs de búsqueda de empleo
  2. Localizar un puesto de trabajo que te guste
  3. Tunear tu curriculum (SEO para CV)
    • Adecuarlo a la oferta de trabajo
    • Quitar información no relevante
  4. Esperar a que te llamen mientras vuelves al paso 2

Lo explico con un poco más de detalle

1. Investigar el mercado

Es muy importante conocer como está el mercado en el que vas a entrar. No solo a nivel que trabajos se ofrecen sino también condiciones laborales, como respiran las empresas, etc.

Si eres un trabajador con experiencia lo más recomendable es que uses tu red de contactos para este menester. Ellos, que trabajan en el sector, son los mas indicados para darte su visión personal del asunto.

En mi caso descubrí que los puestos técnicos de mis áreas de interés (seguridad y formación) se están moviendo mucho, ya que hay mucha demanda, pero los puestos de gestión (otra de mis áreas de interés) no, ya que los managers se agarran a sus puestos como lapas porque la salida de la crisis no la ven tan clara.

Además de tu red de contactos puedes utilizar las webs de empleos (yo aquí uso irishjobs.ie y monster.ie) para ver que tipo de puestos salen.

Tema peliagudo ahora, las agencias de colocación. Esto en España no acaba de funcionar pues suelen ser ETT pero aquí son una extensión de los departamentos de recursos humanos. Yo personalmente no soy fan así que paso un poco hasta que no tenga una necesidad imperiosa. Recomiendo que vayais a una especializada en vuestro sector pues comprenderán que necesitais y que necesita el cliente y no os harán perder el tiempo. Eso si, analizad mucho para que puestos mandan vuestro curriculum, porque a veces tienen tendencia a hacer spam y eso no es bueno. Además, pierdes la oportunidad de tunear tu CV ya que mandan uno generico y eso para mi es lo más importante.

2. Localizar un puesto de trabajo que te guste

Mi técnica se basa en leerme todos los anuncios del sector (sin excepción) para tener una idea de lo que hay y hacerme una carpeta de marcadores donde voy almacenando los que me hacen tilín. Cuando tengo esto hecho me encuentro con unos 10 o 15 puestos y voy clasificandolos por preferencia hasta que tengo una lista ordenada de los que más me gustaría hacer.

3. Tunear tu CV

Este es el paso más importante de todos y se basa en el conocimiento que tengo de las empresas donde he trabajado. Recordemos que este es un artículo dirigido a personal altamente cualificado así que tu objetivo es que tu CV lo lea la persona que realmente te va a contratar (el que da el ok) que lo más probable es que sea tan o más cualificado que tu. Pero para eso tienes que pasar varios filtros. El primero el de recursos humanos.

Para ponerlo en terminos simples un reclutador de RRHH es un bot de pattern matching que tiene que casar lo que pide la oferta con lo que pone tu CV. Y esa es tu primera barrera de entrada.

Así que lo primero que hay que hacer es que tu CV se parezca a lo que piden en la oferta. No es una cuestión de mentir (que es un grave error) sino de poner a la vista claramente lo que están buscando, vamos, SEO para curriculums.

Por ejemplo si buscan innovación habla de proyectos innovadores en los que trabajaste. No seas cafre y pongas en la sección de habilidades un bulletpoint que ponga innovación. Eso te ayudará a pasar el primer filtro de RRHH, yo hasta hoy tengo una efectividad en pasar este filtro del 80%, que creo que está muy bien. Además gano en entrevistas por mi forma de ser así que me preocupo por aumentar esta efectividad aunque me lleve mucho tiempo.

La segunda parte es la relevancia de lo que tu pones en el CV. Por ejemplo, si vas a un puesto de programación es relevante que digas que sabes programar en ruby, php o c, pero no será tan relevante que sepas administrar un VMWare ESX así que elimina todo lo que no sea exclusivamente relevante porque lo único que hace es distraer al que lee el CV. Ya tendrás ocasión en la entrevista de contarlo.

Hay puestos de trabajo que he tenido, que dependiendo del perfil que busquen los reduzco a una sola linea en el CV porque no es relevante para el puesto al que opto.

Todo esto parece muy fácil, pero es extremadamente complejo. Yo vengo tardando casi un día en hacer todo esto. Eso si, soy extremadamente meticuloso porque se lo importante que es.

Yo personalmente tengo 2 curriculums base que no modifico, uno más técnico y otro más de gestión. Los tengo en Emurse que te permite tener y editar CVs online y luego exportarlos a diferentes formatos con diferentes plantillas. Luego los exporto al Open Office o a Word (por alguna razón algunas plantillas de Emurse se ven fatal en OO) y allí los tuneo.

4. Esperar a que te llamen

Con todo esto deberías tener un pie en la puerta. Es muy probable que pases el filtro de RRHH y tu CV llegará a una persona relevante.

Te llamarán para hacer una primera entrevista, generalmente alguien de RRHH por telefono para comprobar que no eres un psicópata, que puedes mantener una conversación adulta y que lo que dices es consistente. Si todo va bien, pasarás a la segunda ronda que es el filtro del que contrata que es donde realmente te la juegas.

Y una vez hecho esto, vuelves al paso 2, vuelves a revisar puestos, ordenarlos y preparar un CV para el primero.

Mi experiencia (para demostrar que realmente funciona)

Llevo explorando el mercado desde el 15 de Septiembre en Irlanda, hablando con gente del sector, oteando las webs de empleo, etc. Hice mi lista de prioridades, cogí el primer puesto y tuneé mi curriculum.

Envié mi primer CV el dia 21 de Septiembre, me llamaron el 22 de esa empresa y desde entonces he estado metido en un proceso de selección bastante intenso. De momento no he enviado más CVs porque el puesto, que me atrae mucho, está ligeramente fuera de mi área de conocimiento y estoy dedicando cada hora disponible a ampliar conocimientos en esa parte para maximizar mis probabilidades de éxito.

Hoy tengo la tercera, y espero que definitiva, ronda con 6 entrevistas personales. Así que puedo decir que la técnica, por lo menos a mi, me funciona.

Update: he tenido la tercera ronda, pero queda una cuarta :-)

Camarero! Una de Dublin

2 Comments

Para los que no lo sepan, este blog retorna a sus origenes, es decir un diario de las cosas curiosas que me ocurrian cuando me vine a vivir a Dublin.

He estado parado un par de años porque sinceramente lo que me ocurría en España era simplemente más de lo mismo. Pero ahora la vida me ha vuelto a traer a Irlanda y pienso quedarme aqui un tiempito, así que vuelvo a los orígenes.

Can iFap with the iPad?

11 Comments

Hemos hablado largo y tendido sobre la guerra entre Steve Jobs y el porno. Pero dejemos su batalla particular de lado y vayamos a la chicha (literalmente). Es el iPad un dispositivo para ver contenido pornográfico?

Analicemos esto con detalle, como verdaderos ingenieros (nota: no tengo un iPad, si alguien me manda uno hago un analisis “hands on” sino conformaos con la teoría).

Al no permitirnos Steve las aplicaciones pornográficas, nos quedamos “limitados” a :

  1. Videos
  2. Fotos
  3. Webs (con combinaciones de 0 o más elementos de las anteriores… el texto y audio solo es muy de la época BBS, lo damos por deprecated)

Parte 1: Videos

Si usamos el reproductor nativo del iPad creo (ver nota arriba) que hay que sincronizarlo con iTunes para tener los videos en tu dispositivo. Todo depende de lo abiertos que seais con el almacenamiento de vuestro material privado, pero vamos, yo personalmente no lo tendría en el iTunes. Me imagino que se podrían copiar archivos a local y luego reproducirlos, lo cual es un workaround majo que da +5 de privacidad.

Parte 2: Fotos

Más de lo mismo. Nativamente el iPad te permite sincronizar fotos a través de iTunes. Mismos riesgos que antes. Aquí aún se puede hacer algo majete que es utilizar la tarjeta SD.

Ahora viene lo bueno. Pongamonos en situación. Fotos comprometidas, en una mano… bastante clarito con el título del post, no? El iPad, en la otra, el uno del cinco contra uno. El iPad es un dispositivo táctil. Cuantas manos tienes libres? Oh… wait! Como haces el gesto de pasar de una foto a otra (imaginando que quieres control y no usas slideshows)? A mi se me ocurren 2 métodos:

  1. La nariz: incomodo, pero con una pantalla capacitiva puede funcionar
  2. Suelta una mano y pasa la foto. La del iPad no la puedes soltar porque se te cae al suelo, luego has de soltar la otra. Pantallas capacitivas y humedad son una mala combinación, además vas a dejar residuos en un dispositivo que te ha costado 600 €. Yo personalmente no lo haría.

Total que para fotos sin slideshow, un fail de proporciones épicas.

Parte 3: Webs

Primeramente olvidate de la mayoría de sitios de video porque usan flash, y ya sabemos que si Steve Jobs tiene una guerra con el porno, es más grande la que tiene con Adobe. Así que de video poco, porque la mayor parte de los proveedores de contenidos se están pasando a reproductores Flash.

La navegación por una web necesita de un dispositivo apuntador. Como ya hemos comentado antes tienes una mano en el iPad y la otra en el uno, por lo tanto es complicado apuntar. Si ya se que es tentador apuntar con el uno, pero tenemos otra vez el problema de la higiene y de la humedad y las pantallas capacitivas. La nariz vuelve a ser nuestra aliada. O a lo mejor Opera se curra un face gestures, pero eso para la proxima versión del iPad porque esta no tiene cámara.

Conclusiones

El iPad, por defecto, no permite un buen uso como dispositivo para consumir pornografía. La usabilidad es nefasta pues el dispositivo no se sostiene por si solo. Hay que recurrir a accesorios de terceras partes o al mítico velcro para tener una mano libre y poder usar el iPad para estos menesteres.

El otro problema es el rendimiento de las pantallas capacitivas en situaciones de humedad, lo que limita los puntos descritos anteriormente y maniobras clásicas como el cambio de mano (notese que no tengo un iPad y esto no lo he probado de primera mano, pero es un problema común en las pantallas PCT). Añada a esto el tema higiene, y las marcas de dedos que puedes dejar en el aluminio y el cristal que no creo que queden muy bien.

Por lo tanto no puedo más que decir que “you can’t fap with an iPad” a no ser que aplique cheats hardware (velcro, etc), uses gestos incomodos (nariz), u obvies los problemas de higiene.

Nota: por si no es suficientemente obvio, a pesar del rigor científico utilizado para escribir este artículo, está escrito en tono humorístico (Steve, no hard feelings :-D)

Steve Jobs y el porno

3 Comments

Mucho se ha hablado estos días sobre el iPad, sobre si debería tener o no Flash, etc. Yo personalmente respeto profundamente a Steve Jobs porque:

  • Lo echaron de su empresa, lo volvieron a contratar y la saco del agujero, demostrando que el que lo echó, se equivocó
  • Me gustan sus productos, creo que son maravillas de la ingeniería moderna

Peeeero (siempre hay un pero) el otro día Steve metión la gamba. En un intercambio de emails con un redactor de Gawker media sobre la “libertad” que ofrece el iPad, el señor Jobs llegó a afirmar:

Freedom from programs that steal your private data. Freedom from programs that trash your battery. Freedom from porn.

Te agradezco que mantengas mi privacidad y que quieras conservar mi batería, pero aquí, amigo Steve, es donde tengo que darte el toque de atención. Nunca te olvides que todos, y cuando digo todos quiero decir todos, consumimos porno en Internet. No te olvides de donde vienes Steve. Los diseñadores gráficos que empezaron a usar tus productos también se hacen pajas. Los chavales que usan tus macbooks, meten la mano por debajo de la mesa. Y de los sysadmin que administran los xservers ya no te cuento.

No se puede cargar contra el porno, ya que gracias a todos esos pajilleros anónimos hoy Internet es lo que es. O te crees que las empresas telefonicas aumentaron el ancho de banda para permitirnos el acceso a la sociedad de la información? Venga ya, aumentaron el ancho de banda porque el consumidor de porno necesitaba más. Pasaron de bajarse historias de las bbs a 14,000 bps a descargar fotos jpeg a 56K. Y luego pidieron video, y vino la ADSL de 256 Kb. Y luego, como el video no tenía suficiente calidad, pidieron video high quality… y las operadoras nos dieron 1 Mb. Y hoy, el usuario de porno demanda HD, y adivina que… las operadoras dan más ancho de banda.

Así que Steve, la próxima vez que te vayas a meter con el porno, recuerda, que gracias a la industria del mete saca, tu estás donde estás, y nosotros tenemos lo que tenemos. Y por mucho que prohibas aplicaciones porno en el store, el porno no va a morir. Hay millones de páginas web que el iPad renderiza perfectamente y contra eso, no puedes hacer nada.

Bueno, realmente si que puedes hacer algo, diseñar el aparato más incomodo para ver porno: el iPad (y puedo demostrarlo)

Dejad el fútbol, no vais a llegar a nada

2 Comments

Me sorprende (bueno, realmente no) que un padre haya elevado una queja al Valedor do Pobo porque sus hijos no pueden jugar al fútbol en el recreo. Obviamente el padre quiere lo mejor para los niños, que crezcan sanos y fuertes y que lleguen a ser estrellas del balón y jueguen en el Madrid (o el Barça, depende de lo sectario que sea). Pobre, en realidad no sabe que les está haciendo un flaco favor a sus hijos, ya que, como el 99% de los jugadores de fútbol, no van a llegar a nada.

Cuando voy a entrenar al rugby al campo de la Torre, siempre está lleno de chavales entrenando al fútbol. A veces tengo ganas de llegar allí con un megáfono y ponerme a gritar: “Dedicaos a los deportes minoritarios, en el fútbol no llegareis a nada”, pero sinceramente no lo hago por miedo a ser apaleado por una horda de padres exaltados que se acaban de dar cuenta que sus sueños infantiles se acaban de romper.

Pero esto no es fruto de una “arroutada” mía, sino de algo puramente científico. Fijense, desde la primera división del fútbol hasta la última hay ocho categorías y las de base tienen de 8 a diez grupos dentro de ellas. Suponiendo que eres capaz de escalar una categoría cada año, que es mucho suponer, tardarías 8 años en llegar a primera, pero teniendo en cuenta que la primera y la segunda tienen solo un grupo, se forma un cuello de botella bastante importante.

Cojamos otro deporte cualquiera, por ejemplo el rugby. Desde la más baja en Galicia a la más alta tienes 4 categorías (Regional, 1ª nacional, División de Honor B y División de Honor). Si eres medianamente bueno y dedicado, como mínimo, acabarás jugando para la selección gallega (cosa que en fútbol es harto dificil, y más ahora con Feijoo).  Y como muestra un botón: yo aprendí a jugar hace dos años y estoy jugando la fase de ascenso a División de Honor B (merito del equipo, cierto es, pero el caso es que la juego).

Y es que el problema de este país es que los buenos atletas, esos que fisicamente destacan sobre el resto, que tienen un cuerpo preparado para esfuerzos superiores a la media, se desperdician en el fútbol, donde, con mucha suerte llegarán a 2ªB y a cobrar un sueldo medianillo durante 6 años de vida activa.

Así que si hay padres leyendo esto, os digo: no seais gilipollas, si vuestros hijos son buenos atletas apuntadlos a deportes minoritarios, así por lo menos tendrán la oportunidad de llegar a algo.

Cambiando de tema

No Comments

Pues bien, CoffeeSpot me sirvio durante muchos años, pero tras descubrir este tema (Notepad) inspirado en el notepad de iphone, creí que era momento de actualizarse :-)

Como organizar bien el correo usando gmail y GTD

14 Comments

Llega un momento en la vida donde la cantidad de correo que recibes sobrepasa los limites de lo leible. Y es en momentos como esos cuando hay que poner un poco de orden.

Os cuento como lo hago yo por si os hecha una mano. A mi esto me ahorra unos 15 minutos al día como mínimo.

Que es esto del GTD?

Yo uso el método GTD (Get Things Done) de David Allen. Me lo enseñó mi amigo y mentor Paolo Carner y me ha ayudado muchísimo a organizarme. Realmente no lo sigo al pie de la letra, pero a mi me funciona bien así. El método GTD se basa en lo siguiente

  1. Tienes que tener el inbox siempre vacío
  2. Cada vez que algo entra en tu inbox tienes que ver si eso implica una acción por tu parte o no
    1. Si no tienes que tomar una acción, simplemente archiva el correo de algun modo (luego explico como lo hago en gmail), o borralo
    2. Si tienes que tomar alguna acción hay dos posibilidades
      1. Si te lleva menos de 5 minutos: HAZLO (no, en serio, no lo dejes para luego, porque lleva más tiempo organizarte para hacer una cosa tan pequeña que hacerla)
      2. Si te lleva más de 5 minutos tienes varias opciones
        • Delegar la acción (pasar el marrón)
        • Deferir la acción (planificar cuando la vas a hacer)

Aqui podeis ver esto en un workflow muy bonito que hizo el propio David Allen:

gtd-workflow

Yo personalmente lo tengo memorizado, pero si quereis hay un fondo de escritorio super chulo con el workflow en formato digno

La teoría está muy bien, pero como narices hacemos esto con Gmail? Pues tiene algo de miga.

Lo primero que hay que hacer crear unas etiquetas que reflejen la estructura GTD. En Gmail esto se hace con labels (yo tengo el interfaz en inglés que me manejo mejor), etiquetas en español.

Hay que crear 4: Action, Someday, Reference y Waiting. Para que valen?

Action: aqui ponemos todos los correos donde tenemos que tomar acciones. También se puede usar el tasks de Google pero no está suficientemente pulido por desgracia.

Someday/Maybe: aquí van las cosas que a lo mejor miramos algún día o cosas con una prioridad tan baja que pasamos del tema (el tipico ppt de coña, notificaciones de tuenti, etc)

Reference: cosas que nos interesa tener a mano para referencia (numero de pedido de tiendas online, facturas online, emails importantes, etc)

Waiting: cosas que hemos delegado (le hemos reenviado el mail a alguien y esperamos respuesta, estamos esperando por más info, etc)

Por que es Gmail la bomba para usar GTD?

Porque es flexible y creado por gente con sentido común. Gmail está completamente basado en etiquetas y no en carpetas.

-Como? Pero si es lo mismo? – Dirán algunos – Pues no: probad a meter un mismo folio en dos carpetas. Ahora probad a poner dos etiquetas (con un post-it por ejemplo) al mismo folio. Aaaaaamigo de Vigo!

Bien ahora que tenemos esto claro vamos a empezar a pulir, que es de lo que se trata.

En gmail, el inbox no es ni más ni menos que una etiqueta (es tan sencillo que me dan escalofrios). Esto facilita mucho las cosas porque nos permite jugar con el inbox como si fuera una etiqueta más.

Los chicos de gmail han creado un sistema de filtros (filters) que nos permite jugar con los correos que entran al Inbox. Así, cuando un correo entra en tu Inbox puedes decidir que acción tomar dependiendo de quien lo envie, a quien, con que asunto, etc. Las acciones más importantes que podemos tomar cuando entra un correo son:

  1. Aplicarle una etiqueta (pero ojo, solo una)
  2. Sacarlo del Inbox (es decir, quitarle la etiqueta Inbox al correo entrante)
  3. Marcarlo como leido

Como ya dije, uso mi propia versión tuneada de GTD así que yo hago doble etiquetado. Eso me ayuda a buscar mails de forma visual. Así en mi etiqueta Someday tengo todas las notificaciones de las redes sociales, algunas listas de correo poco importantes y mails comerciales. Con el doble etiquetado, de un vistazo soy capaz de ver que hay de forma muy gráfica (cada etiqueta es de un color). Luego ya decido si me interesa o no leerlos.

Lo interesante… como hago GTD con Gmail?

Lo primero que hay que hacer es “unclutter” un término muy de lifehacker que viene a significar deshacer el desorden (que no es exactamente lo mismo que ordenar). Como hacemos esto?

  1. Sacar del Inbox las notificaciones de Facebook, Tuenti, Twitter, LinkedIn y cualquier otra red social que uses. Yo la etiqueto doblemente como “Someday” y “redes_sociales” (realmente mi etiqueta se llama fb|tw|etc), para distinguirlo en Someday
  2. Sacar del Inbox las listas de correo que no sean críticas para ti. Mismo sistema de doble etiquetado pero yo personalmente uso una etiqueta por temática de la lista (software libre, tecnología, etc)
  3. Sacar del Inbox el correo comercial. Yo estoy subscrito a algunos correos comerciales porque envían ofertas que me interesan. Eso si, no son críticos, así que se van a “Someday” y “comercial”

Para hacer todo esto solo tienes que crear un nuevo filtro que aplique ambas etiquetas a los correos y que lo saque del Inbox. Gmail también llama Archivar a sacar un mail del Inbox. Archivar no es más que eliminar la etiqueta Inbox de un correo. Para saber como crear filtros y etiquetas hay un tutorial estupendo aquí.

Esto nos deja un Inbox muy limpito. Ahora la mayor parte de las cosas que entren en tu Inbox serán útiles (medianamente).

Vamos al resto de la organización de GTD, el Inbox vacío solo es el primer paso.

Etiqueta Action

Cuando tengo que tomar una acción con un mail y me va a llevar tiempo (por ejemplo actualizar mi curriculum y enviarselo a alguien que me lo ha pedido), puedo:

  1. hacerme una nota en el calendario reservandome tiempo.
    Esto se hace facilmente seleccionando en el propio mail el menú More Actions > Create Event y ya te hable el Google Calendar
  2. ponerlo en la lista de tareas pendientes.
    Para esto tienes que quitarle al correo la etiqueta Inbox y etiquetarlo como Action. Yo personalmente lo hago arrastrando el correo (se puede hacer drag&drop) a la etiqueta correspondiente.

Etiqueta Waiting

Esta etiqueta me encanta, y Gmail la gestiona a la perfección. Cuando pones algo en Waiting es porque has contestado o reenviado el mail y estás esperando respuesta. Lo que hago en estos casos es etiquetarlo como Waiting y sacarlo del Inbox. Como Gmail agrupa conversaciones, en cuanto me respondan, la conversación estará etiquetada como Waiting (por el mail original) y como Inbox (por el mail nuevo), así este mail aparecerá en mi Inbox ya etiquetado como Waiting y sabré que tengo los datos que esperaba.

Lo mismo sucede cuando te actualizan un mail que tenías en Action. Así tu Inbox es mucho más legible porque sabes que ese correo es importante :-)

Limitaciones técnicas de los filtros

  • No permite doble etiquetado en una sola acción (se como resolverlo pero es largo de explicar así que lo pospongo hasta un nuevo artículo)
  • No permite OR entre campos distintos: subject, to, from (para este aún no encontré solución, aunque tampoco busqué mucho).

Espero que esto os sea tan útil como me es a mi y sobre todo que os permita liberar tiempo para tareas más creativas que leer el correo, como leer el facebook o trollear en el Linklog

Older Entries